Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ) είναι μία από τις πιο ενεργές ρυθμιστικές αρχές προστασίας δεδομένων στην Ευρώπη, και οι ελληνικές επιχειρήσεις όλο και συχνότερα ανακαλύπτουν την έκθεσή τους στον GDPR μόνο αφού μια καταγγελία, ένας έλεγχος ή μια παραβίαση τις έχει ήδη φέρει ενώπιόν της. Η επιβολή δεν είναι θεωρητική: πρόστιμα, διορθωτικές εντολές και δημόσιες αποφάσεις είναι τακτικό χαρακτηριστικό της δικογραφίας της ΑΠΔΠΧ, και το κενό ανάμεσα σε αυτό που μια επιχείρηση θεωρεί ότι διαθέτει και σε αυτό που μπορεί πράγματι να προσκομίσει όταν της ζητηθεί είναι συνήθως εκεί που βρίσκεται η έκθεση. Ο δικηγόρος GDPR τεκμηριώνει πρώτα τη νομική βάση, γιατί αυτό ζητά πρώτο η αρχή σε έλεγχο.
Μια πολιτική απορρήτου δεν είναι πρόγραμμα συμμόρφωσης. Μια δημοσιευμένη πολιτική είναι η ορατή κορυφή αυτού που πράγματι απαιτεί ο GDPR — αρχεία δραστηριοτήτων επεξεργασίας, τεκμηριωμένη νόμιμη βάση για κάθε σκοπό επεξεργασίας, Εκτιμήσεις Αντικτύπου στην Προστασία Δεδομένων (DPIA) για επεξεργασία υψηλότερου κινδύνου, και Υπεύθυνο Προστασίας Δεδομένων όπου απαιτείται. Ο NIS2 έχει διευρύνει σημαντικά ποιοι θεωρούνται ρυθμιζόμενοι. Οι κατηγορίες «βασικών» και «σημαντικών» οντοτήτων της οδηγίας εκτείνονται πλέον πολύ πέρα από την παραδοσιακή κρίσιμη υποδομή, σε ψηφιακές υπηρεσίες, μεταποίηση, και μεσαίες επιχειρήσεις που ποτέ πριν δεν θεωρούσαν ότι υπόκεινται σε ρύθμιση κυβερνοασφάλειας — καθεμία με υποχρεωτικά μέτρα διαχείρισης κινδύνου και υποχρεώσεις αναφοράς περιστατικών.
Το να έχεις πολιτική απορρήτου στον ιστότοπο και το να έχεις ένα λειτουργικό πρόγραμμα συμμόρφωσης GDPR είναι δύο διαφορετικά πράγματα, και η διαφορά είναι ακριβώς αυτό που θα ελέγξει μια ρυθμιστική αρχή, ένας ελεγκτής ή μια παραβίαση. Όταν η επεξεργασία περνά σύνορα, ο δικηγόρος GDPR ελέγχει τον μηχανισμό διαβίβασης και την εκτίμηση που τον στηρίζει.
Οι διασυνοριακές μεταφορές δεδομένων προσθέτουν ένα ακόμη επίπεδο που οι επιχειρήσεις συστηματικά αντιμετωπίζουν λανθασμένα. Μετά την απόφαση Schrems II, η μεταφορά προσωπικών δεδομένων εκτός ΕΟΧ — σε πάροχο cloud των ΗΠΑ, σε ομάδα υποστήριξης εκτός ΕΕ, σε εταιρεία του ομίλου — απαιτεί έγκυρο νομικό μηχανισμό μεταφοράς, συνήθως Τυποποιημένες Συμβατικές Ρήτρες (SCCs) συνοδευόμενες από τεκμηριωμένη εκτίμηση αντικτύπου μεταφοράς, όχι απλώς μια ρήτρα θαμμένη στους όρους ενός προμηθευτή. Και όταν συμβεί παραβίαση, το ρολόι των 72 ωρών του GDPR για γνωστοποίηση στην ΑΠΔΠΧ ξεκινά αμέσως, είτε ο οργανισμός είναι έτοιμος είτε όχι. Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση πανευρωπαϊκού προγράμματος συμμόρφωσης GDPR εσωτερικά, για πολυεθνικό πάροχο τεχνολογίας σε 8 δικαιοδοσίες, είναι αυτό που καθιστά δυνατή τη δημιουργία προγραμμάτων που αντέχουν σε πραγματικό ρυθμιστικό έλεγχο και όχι μόνο φαίνονται πλήρη στα χαρτιά. Στείλτε μας το αρχείο δραστηριοτήτων και θα εντοπίσουμε τι λείπει.
Δεν είναι απλή αρχειοθέτηση
Η συμμόρφωση με τον GDPR είναι πρόγραμμα, όχι έγγραφο
Τα αρχεία επεξεργασίας, η τεκμηρίωση νόμιμης βάσης και οι DPIA είναι αυτά που πράγματι ζητά να δει μια ρυθμιστική αρχή — μια δημοσιευμένη πολιτική απορρήτου από μόνη της δεν αρκεί.
Διευρυμένο πεδίο
Ο NIS2 έχει διευρύνει το πεδίο εφαρμογής
Οι κατηγορίες «βασικών» και «σημαντικών» οντοτήτων εκτείνονται πλέον σε ψηφιακές υπηρεσίες, μεταποίηση και μεσαίες επιχειρήσεις που ποτέ πριν δεν ρυθμίζονταν σε θέματα κυβερνοασφάλειας.
Μετά το Schrems II
Οι διασυνοριακές μεταφορές χρειάζονται νομικό μηχανισμό
Η μεταφορά προσωπικών δεδομένων εκτός ΕΟΧ απαιτεί Τυποποιημένες Συμβατικές Ρήτρες και τεκμηριωμένη εκτίμηση αντικτύπου μεταφοράς, όχι μια ρήτρα θαμμένη σε όρους προμηθευτή.
Χωρίς περίοδο χάριτος
Η γνωστοποίηση παραβίασης έχει ρολόι 72 ωρών
Η προθεσμία γνωστοποίησης του GDPR προς την ΑΠΔΠΧ ξεκινά τη στιγμή που εντοπίζεται η παραβίαση, ανεξάρτητα από το εάν ο οργανισμός είναι έτοιμος να ανταποκριθεί.